Ι.Ν. Αρχαγγέλου Μιχαήλ

Ένας μικρός λιθόκτιστος ναός κρυμμένος στη σκιά ελαιόδεντρων, με λιτή, λιτή όψη που δεν προδίδει τον πλούτο που κρύβεται στο εσωτερικό του. Περνώντας από το χαμηλό, οξυκόρυφο θύρωμα, ο επισκέπτης βρίσκεται σε έναν χώρο πυκνά καλυμμένο με τοιχογραφίες — ένα από τα πληρέστερα και καλύτερα διατηρημένα εικονογραφικά προγράμματα αυτής της περιοχής της Κρήτης. Το βλέμμα προσελκύεται αμέσως από την κόγχη: η θέση που σε πολλούς βυζαντινούς ναούς καταλαμβάνει ο Χριστός Παντοκράτορας, εδώ ανήκει στον ίδιο τον πολιούχο του ναού — ένας μνημειακός, πτερωτός Αρχάγγελος Μιχαήλ ατενίζει τους πιστούς από την κόγχη, στη γεμάτη μεγαλείο μορφή του αρχιστράτηγου των ουράνιων ταγμάτων. Το κλίτος χωρίζεται από το ιερό βήμα με ένα σπάνιο σήμερα κτιστό τέμπλο — μια λίθινη διαχωριστική κατασκευή με στενό πέρασμα στο κέντρο, διακοσμημένη με τοιχογραφίες της Θεοτόκου και αγίων, μαρτυρία μιας παλαιότερης εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής που αλλού στο νησί έχει σχεδόν παντού αντικατασταθεί από ξύλινα τέμπλα. Ανάμεσα στις πολυάριθμες σκηνές που καλύπτουν τους τοίχους και το θολωτό στέγαστρο — τον χριστολογικό κύκλο, έφιππους αγίους, χορούς αγγέλων — ξεχωρίζει μία σπάνια: ο Άγιος Γεώργιος έφιππος, μεταφέροντας ένα παιδί που σώθηκε θαυματουργικά αφού είχε απαχθεί από το σπίτι των γονιών του. Είναι μια απήχηση μιας μακρινής, ανατολικής παράδοσης του θαύματος του αγίου, εδώ μεταφερμένης σε έναν κρητικό τοίχο. Το σύνολο —ζωντανό ακόμη, παρά τους επτά αιώνες, τις ρωγμές και τις απώλειες του κονιάματος— παραμένει ζωντανή μαρτυρία της τέχνης του ζωγραφικού εργαστηρίου που δραστηριοποιήθηκε σε αυτήν την περιοχή της Κρήτης κατά το πρώτο μισό του 14ου αιώνα.