Kościół Agios Georgios

Święty Jerzy w Spaniakos — kościół pomalowany na pomarańczowo Lassithiotakis zapisał przy tym kościele jedno słowo: Εφθαρμένες. Zniszczone. Nie wiadomo kiedy to napisał — ale miał rację, i od tamtej pory zdążyło się wydarzyć jeszcze więcej. Kościół stoi na wiejskim cmentarzu w Spaniakos. Kiedyś był zapewne tym, czym są dziesiątki podobnych obiektów w Selino — jednnonawową świątynią z freskami, anonimową, skromną, osadzoną w krajobrazie. Dziś jest przemalowany w jaskrawe pastele: kremowy korpus, pomarańczowa absyda, pomarańczowy szczyt. Nowy tynk zakrył kamień. Cmentarz rozrósł się dookoła — marmurowe nagrobki stoją tuż przy murach. W środku dolne partie ścian wybielono wapnem. Górne — zostawiono. Tam wciąż są freski: scena narracyjna z postacią w żółtym płaszczu, pas z apostołami lub hierarchami, kilka twarzy jeszcze czytelnych. Błękitne tła w ślepych arkadach. Ubytki, glony, odpadający tynk. Nowszy ikonostas, kafelkowa posadzka w geometryczny wzór, ikony różnych epok porozwieszane na wybielonych ścianach. Kościół jest używany. Ktoś stawia świece, ktoś przynosi kwiaty. Nikt nie konserwuje fresków. Nie ma tu wiele do oglądania w sensie ikonograficznym. Jest za to coś innego — obraz tego, co się dzieje z dziedzictwem, kiedy nie ma systemu opieki, a lokalna wspólnota robi co może i jak umie. Bez złej woli. Po prostu tak.