Για σχεδόν έναν αιώνα, ναυτικοί, έμποροι και αξιωματούχοι χάρασσαν τα ονόματά τους στον σοβά αυτής της εκκλησίας. Εξήντα έξι εγγραφές ανάμεσα στα 1514 και 1608. Ένα ντοκουμέντο κίνησης, όχι ευσέβειας.
Στην άκρη ενός δάσους με βελανιδιές, κοντά στη Δρακώνα, στέκεται ένας ναός τόσο μικρός, που εύκολα θα μπορούσε κανείς να τον περάσει για ένα ασήμαντο ξωκλήσι στην άκρη του δρόμου. Κι όμως, στις ξεθωριασμένες τοιχογραφίες του σώζεται μια σπάνια αφήγηση για τον Άγιο Στέφανο, τον πρώτο μάρτυρα του χριστιανισμού, καθώς και το ίχνος ενός κόσμου όπου η βυζαντινή Κρήτη συναντούσε τη Δύση.
Ανάμεσα στους εσπεριδεώνες της πεδιάδας των Χανίων βρίσκεται μια εκκλησία που δεν φωνάζει από μακριά. Χρειάζεται να ξέρεις τι ψάχνεις. Αξίζει τον κόπο — γιατί κάτω από το πάτωμά της κείτονται παιδιά, στους τοίχους ζει ο Ιωάννης ο Ξένος, και η επωνυμία Ζωοδόχος Πηγή αποκτά εδώ μια βαρύτητα που δεν έχει πουθενά αλλού.
Στην άκρη ενός ορεινού χωριού κοντά στα Χανιά στέκει ένας μικρός ναός που εύκολα μπορεί κανείς να προσπεράσει. Κι όμως, οι τοιχογραφίες του δεν είναι απλώς διακόσμηση. Οδηγούν τον επισκέπτη μέσα από μια αφήγηση για το φως, τον θάνατο, τη μετάνοια και την ελπίδα.
Όλα αρχίζουν με ένα σιτοφόρο πλοίο, μια φθινοπωρινή καταιγίδα και έναν κρατούμενο που ήξερε περισσότερα για τη θάλασσα από τον καπετάνιο. Οι Πράξεις των Αποστόλων 27 αποτελούν μια από τις πιο ακριβείς περιγραφές αρχαίας ναυσιπλοΐας που έχουν φτάσει ως τις μέρες μας. Η Κρήτη εμφανίζεται σε αυτές ως τυχαίο σκηνικό — όχι ως προορισμός. Κι όμως, χίλια χρόνια αργότερα, ένας μοναχός ερημίτης χτίζει σε κρητική παραλία εκκλησία προς τιμήν αυτού του κρατουμένου. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο στιγμές βρίσκεται ένα ερώτημα στο οποίο η επιστήμη δεν έχει οριστική απάντηση.